De Wandelmeent
De Wandelmeent is het resultaat van een gedreven groepje pioniers met een gezamenlijke wens: een woonconcept gefundeerd op gemeenschapszin. Het project is exemplarisch voor het toenemende draagvlak voor collectief wonen in de jaren zestig en zeventig. Na vele vergaderingen en werkweekenden is er een plan ontstaan van 50 woningen met verschillende afmetingen rond een kruising van vier autovrije straten. Er zijn talloze enquêtes gehouden waarbij vragen werden gesteld over de gewenste vierkante meters per woningtype, de gewenste huurprijs, welke zaken bewoners wel of niet wilden delen, de keukenindeling en de evaluatie van het groepsproces. Het ontwerp werd inzichtelijk gemaakt met een grote maquette bestaande uit verplaatsbare houten blokken. Dit visualiseren en communiceren van ontwerp(keuzes) en het inspelen op kritiek van bewoners was essentieel om tot overeenstemming over het ontwerp te komen. De Wandelmeent blijkt 50 jaar later nog steeds een geslaagd woonexperiment dat aansluit op de woonwensen van nu.
De Wandelmeent is het resultaat van een gedreven groepje pioniers met een gezamenlijke wens: een woonconcept gefundeerd op gemeenschapszin. Het project is exemplarisch voor het toenemende draagvlak voor collectief wonen in de jaren zestig en zeventig. Na vele vergaderingen en werkweekenden is er een plan ontstaan van 50 woningen met verschillende afmetingen rond een kruising van vier autovrije straten. Er zijn talloze enquêtes gehouden waarbij vragen werden gesteld over de gewenste vierkante meters per woningtype, de gewenste huurprijs, welke zaken bewoners wel of niet wilden delen, de keukenindeling en de evaluatie van het groepsproces. Het ontwerp werd inzichtelijk gemaakt met een grote maquette bestaande uit verplaatsbare houten blokken. Dit visualiseren en communiceren van ontwerp(keuzes) en het inspelen op kritiek van bewoners was essentieel om tot overeenstemming over het ontwerp te komen. De Wandelmeent blijkt 50 jaar later nog steeds een geslaagd woonexperiment dat aansluit op de woonwensen van nu.
Het leukste van hier wonen is dat je hier veel mensen kent. Je hebt veel vrienden. Je tuin is groot want er zitten geen hekjes omheen. We hebben hier ook een jeugdhonk, dat heb je nergens anders. Dat is een ruimte waar de kinderen zelf mogen zeggen wat ze ermee willen doen. Er staat bijvoorbeeld een ping-pong tafel. En we gaan hem nog heel mooi inrichten. Als je hier woont kun je met iedereen omgaan, je kunt overal binnenstappen en je voelt je overal thuis. Mensen die ouder zijn zijn ook je vrienden, de leeftijd doet er niet meer toe, daar let je niet op. Ik noem iedereen bij z’n voornaam. Hier zeg je gewoon je en jij.
In de Wandelmeent is er ruimte voor een grote diversiteit aan gezinnen. Starters, ouderen en gezinnen met kinderen wonen in 10 clusters naast elkaar, waarbij er regelmatig samen wordt gegeten en gekookt. De woningen in het project variëren in grootte. Er wordt niet gesproken over kamers per woning maar over het aantal vlakjes per woning. De kleinste woningen voor éénpersoonshuishoudens bestaan uit twee vlakjes van 5×8.6m. De grootste woningen voor gezinnen bestaan uit 5 vlakjes. Een groep van 10 woningen vormen samen een cluster. Een cluster heeft samen een berging waarin zich een ruimte voor wasmachines bevindt, een gemeenschappelijke tuin, en een gemeenschappelijke keuken. Het dak van deze keuken is tevens gemeenschappelijk dakterras.
De Wandelmeent vanuit de lucht is hier te zien:
Pien Hienekamp is in februari 1978 in de twee-vlaks op nummer twee gaan wonen. Zij dronk ’s morgens thuis haar koffie terwijl anderen in de straat die niet naar hun werk waren ook thuis aan de koffie zaten. “Is het niet veel leuker om samen koffie te drinken?”, dacht Pien. “Eén grote pot zetten, zodat iedereen aan kan schuiven.” Vanuit de voorbereidingsperiode kende alle bewoners. Maar hoe laat je weten dat de koffie klaar is? Pien had een bel. Deze bel is tot op de dag van vandaag de koffiebel van de Wandelmeent. Die bel ging iedere weekochtend en doorgaans ook iedere woensdag-, vrijdag-, en zaterdagavond door de straat. Intussen al meer dan tienduizend keer. De koffiebel roept de bewoners ook uit hun huizen voor een bijzondere straatactiviteit of wanneer er iets belangrijks te melden is. Naast de bel was er vroeger ook een ‘ratel’. Als die door de straat ging dan wist iedereen dat de verwarming in de sauna was aangezet en dat een uurtje later deze op temperatuur zou zijn.
Meer informatie is te vinden op https://wandelmeent.nl/
Stichting Centraal Wonen
50 wooneenheden met gemeenschappelijke ruimtes
Hilversum
1977
Spring architecten
Het allereerste Centraal Wonen-project van Nederland
